را پارسائى و به قدر حاجت زندگى و روزى كن كه دشمن دارد محمد و آل محمد را مال و اولاد . ( 1 ) 4 - از على بن الحسين ( ع ) كه رسول خدا ( ص ) به يك شترچرانى گذر كرد و فرستاد از او شربتى براى نوشيدن خواست ، در پاسخ گفت : آنچه در پستان شترها است صبحانهء قبيله است و آنچه در ظرفها اندوختم از آن شام آن‌ها است ، رسول خدا ( ص ) فرمود : بار خدايا مال و اولادش را فراوان كن ، و به گوسفندچرانى گذر كرد و از او شيرى براى نوشيدن خواست ، او آنچه شير در پستان گوسفندان بود دوشيد و كاسهء خود را در كاسهء رسول خدا ( ص ) برگردانيد و يك گوسفند هم نزد آن حضرت فرستاد و گفت : اين است آنچه نزد ما است و اگر هم خواهى بيشتر بدهيم ، گويد : رسول خدا ( ص ) فرمود : بار خدايا به اندازهء حاجت به او روزى بده ، يكى از اصحاب وى به او گفت : يا رسول اللَّه ، براى آنكه تو را رد كرد ، دعائى كردى كه ما همه آن را دوست داريم و براى آنكه حاجتت برآورد دعائى كردى كه ما همه بد داريم ، رسول خدا در پاسخ فرمود : به راستى آنچه كم باشد و بس باشد بهتر است از آنچه بيش است و بازى انديش است ، بار خدايا به محمد و آل محمد و آل محمد به اندازهء رفع حاجت روزى بده . ( 2 ) 5 - از امام صادق ( ع ) كه فرمود : خدا عز و جل مىفرمايد : بندهء مؤمنم غمناك مىشود اگر بر او تنگ گيرم و اين تنگى روزى او را به من نزديكتر سازد و بندهء مؤمنم